کاهنده

گیربکس تک کاهشی تنها دارای یک مجموعه دنده است. دارای پورت هایی برای شفت پروانه و شفت موتور برای ورود به مجموعه است. یک چرخ دنده کوچک، معروف به پینیون، توسط شفت موتور محرک به حرکت در می آید. همانطور که پینیون نیرو را از موتور محرک دریافت می کند، چرخ دنده بزرگ را که مستقیماً به محور پروانه متصل می شود، بیشتر به حرکت در می آورد. به طور معمول، چرخ دنده بزرگ دو برابر اندازه پینیون است.

گیربکس کاهنده دوبل که در شرایط سرعت بالا استفاده می شود، دارای یک پینیون روی شفت ورودی است که به دنده اول متصل است. سپس دنده اول با پینیون کم سرعت به شفت دیگری متصل می شود. این پینیون به بخش کاهش سرعت دوم که مستقیماً به شفت محرک متصل است ثابت می شود و به کاهش سرعت تا نسبت 20:1 دست می یابد.

کاهنده سرعت مغناطیسی، یک جایگزین غیر متعارف برای کاهنده های سنتی، از نیروی جاذبه مغناطیسی به جای تماس فیزیکی بین قطعات دوار برای کنترل سرعت و گشتاور استفاده می کند. اگرچه این گیربکس ها به دلیل وزن زیاد، گشتاور کم و طراحی پیچیده کمتر رایج هستند، اما این گیربکس ها به حداقل تعمیر و نگهداری نیاز دارند، زیرا نیازی به روغن کاری ندارند و می توانند در دماهای بالا کار کنند.

گیربکس کاهش شفت موازی شامل مجموعه‌های دنده‌های متعدد، ظرفیت کاهش را افزایش می‌دهد. نسبت کاهش دنده کلی با ضرب نسبت تک دنده ها در هر مجموعه تعیین می شود. به عنوان مثال، اگر گیربکس دارای بخش های 7:1، 6:1 و 5:1 باشد، نسبت کلی 210:1 است.